<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:dcterms="http://purl.org/dc/terms/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"  xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" version="2.0">
  <channel>
    <title><![CDATA[Ara.cat - David Centol]]></title>
    <link><![CDATA[https://www.ara.cat/firmes/david-centol/]]></link>
    <description><![CDATA[Ara.cat - David Centol]]></description>
    <language><![CDATA[es]]></language>
    <ttl>10</ttl>
    <atom:link href="http://www.ara.cat:443/rss-internal" rel="self" type="application/rss+xml"/>
    <item>
      <title><![CDATA[La pulsió de Kevin Carter]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.ara.cat/opinio/pulsio-kevin-carter_129_4995368.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p>Abandonar el dolor era la seva única prioritat, i el preu, deixar de viure. El reporter gràfic <em>freelance </em>Kevin Carter, guanyador del premi Pulitzer, va decidir amb trenta-tres anys posar punt final a una història professional d'èxit, drogues i depressió, un còctel sempre regat pel bourbon que acostumava a beure amb el seu barbitúric personal, pitjor que una nèmesi: ser l'autor d'una fotografia icònica que li va canviar la vida.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[David Centol]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.ara.cat/opinio/pulsio-kevin-carter_129_4995368.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Fri, 12 Apr 2024 15:40:38 +0000]]></pubDate>
      <subtitle><![CDATA[]]></subtitle>
    </item>
  </channel>
</rss>
