<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:dcterms="http://purl.org/dc/terms/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"  xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" version="2.0">
  <channel>
    <title><![CDATA[Ara.cat - Àngels Carabí]]></title>
    <link><![CDATA[https://www.ara.cat/firmes/angels_carabi/]]></link>
    <description><![CDATA[Ara.cat - Àngels Carabí]]></description>
    <language><![CDATA[es]]></language>
    <ttl>10</ttl>
    <atom:link href="http://www.ara.cat:443/rss-internal" rel="self" type="application/rss+xml"/>
    <item>
      <title><![CDATA[Toni Morrison i Barcelona]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.ara.cat/opinio/angels-carabi-toni-morrison-barcelona_129_2634160.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p>El 4 d’agost de 1986 vaig conèixer a Nova York la <a href="https://www.ara.cat/cultura/mor-escriptora-toni-morrison-nobel_1_1015817.html">recentment desapareguda</a> Toni Morrison, la primera escriptora negra que rebria el premi Nobel de literatura, set anys més tard. Havíem quedat per a una entrevista a l’Alternative Museum de la ciutat. En aquell moment jo era una jove professora de literatura nord-americana a la Universitat de Barcelona i l’estudi de l’obra de Morrison, una autora desconeguda al nostre país, havia de ser la meva tesi doctoral.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Àngels Carabí]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.ara.cat/opinio/angels-carabi-toni-morrison-barcelona_129_2634160.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Wed, 09 Oct 2019 16:19:42 +0000]]></pubDate>
      <subtitle><![CDATA[Amb un ram de roses als braços, una somrient Toni Morrison ens aplaudia dempeus]]></subtitle>
    </item>
  </channel>
</rss>
