<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<rss xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" xmlns:dc="http://purl.org/dc/elements/1.1/" xmlns:dcterms="http://purl.org/dc/terms/" xmlns:atom="http://www.w3.org/2005/Atom"  xmlns:content="http://purl.org/rss/1.0/modules/content/" version="2.0">
  <channel>
    <title><![CDATA[Ara.cat - Carlo Maria Martini]]></title>
    <link><![CDATA[https://www.ara.cat/etiquetes/carlo-maria-martini/]]></link>
    <description><![CDATA[Ara.cat - Carlo Maria Martini]]></description>
    <language><![CDATA[es]]></language>
    <ttl>10</ttl>
    <atom:link href="http://www.ara.cat:443/rss-internal" rel="self" type="application/rss+xml"/>
    <item>
      <title><![CDATA[Paseando, ahora, por el Concilio Vaticano II: ¿qué   queda de todo esto?]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.ara.cat/opinio/valenti-gomez-oliver-paseando-concilio-vaticano-queda-todo-esto_129_2721766.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p>Caminando hacia el 'bosco sacro', para encontrarme con mi amigo Josep Maria Benítez-Riera, historiador de la cultura, me repetía la frase que Plinio el Viejo atribuyó a Apeles, el gran pintor de Colofón: “Ningún día sin un trazo”. ["Nulla dies sine linea, Historia Natural", 25,36,12]. Ningún día, pues, sin preguntas.</p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Valentí Gómez i Oliver]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.ara.cat/opinio/valenti-gomez-oliver-paseando-concilio-vaticano-queda-todo-esto_129_2721766.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Tue, 14 Aug 2018 14:29:00 +0000]]></pubDate>
      <subtitle><![CDATA[]]></subtitle>
    </item>
    <item>
      <title><![CDATA[Tot passejant, ara, pel Concili Vaticà II:  la utopia d’una nova Església]]></title>
      <link><![CDATA[https://www.ara.cat/opinio/passejant-concili-vatica-ii-esglesia_129_2760831.html]]></link>
      <description><![CDATA[<p>Un cop més, ja en ple hivern, esperava que el meu bon amic Josep Maria Benítez i Riera, historiador de la cultura, arribés al petit bosc ben a prop del monestir santcugatenc on ens havíem de trobar. Em feia gràcia el nom que li havíem atorgat a aquell indret: <em> il bosco sacro</em>. Mentre recordava la nostra darrera conversa i pensava en allò que havia quedat suspès, em va venir al cap una afirmació de Quintilià: “La primera virtut de l’eloqüència és la claredat” [<em>Prima est eloquentiae virtus perspicuitas</em> ]. Cal ser punyent a l’hora de la veritat! </p>]]></description>
      <dc:creator><![CDATA[Valentí Gómez i Oliver]]></dc:creator>
      <guid isPermaLink="true"><![CDATA[https://www.ara.cat/opinio/passejant-concili-vatica-ii-esglesia_129_2760831.html]]></guid>
      <pubDate><![CDATA[Sun, 04 Mar 2018 19:55:43 +0000]]></pubDate>
      <subtitle><![CDATA[]]></subtitle>
    </item>
  </channel>
</rss>
